Fruczak gołąbek (Macroglossum stellatarum (L.))

Przyznam szczerze, że zawsze bardzo mi się podobał ten motylek, choć początkowo myślałem, że jest to ćma – w gruncie rzeczy tak też zwana jest powszechnie: "ćmą dzienną". Mój wujek  twierdził nawet kiedyś uparcie, że to koliber, który przywędrował do nas z bananami z Florydy.
Dlatego ucieszyłem się,  jak ostatnio pojawił się w ogródku mojej mamy. Zdjęcia nie są optymalne ” bo obiekt niebywale ruchliwy. Ciężko go uchwycić. Ale warto troszkę za nim pogonić. Warto przeczytać opis poniżej bo owad ten jest bardzo ciekawy, szczególnie z racji jego wędrówek.

Systematyka.

Rząd: motyle (Lepidoptera)
Podrząd: wędzidełkowce (Heteroneura)
Nadrodzina: zawisakokształtne (Sphingoidea)
Rodzina: zawisaki (Sphingidae)
Podrodzina: fruczaki (Macroglossinae)
Rodzaj: fruczak (Macroglossum)

wygląd: Głowa i tułów ciemnobrunatne. Czułka ciemnobrunatne na końcu haczykowato zakończone. Tło przedniego skrzydła brunatne z kilkoma ciemniejszymi przepaskami. Tylne skrzydła żółte, tylko przy nasadzie i brzegu zewnętrznym moga być lekko brunatne. Odwłok naprzemienni ciemno i jasno prążkowany z kępkami odstających łusek.
wymiary: Rozpiętośc skrzydeł 41 – 52 mm.
występowanie: Występuje w całej Polsce. Częstość występowania jest różna ponieważ jest to motyl migrujący.

tryb życia: Dorosłe motyle latają w dzień na śródleśnych łąkach, przydrożach i parkach oraz ogrodach.
pokarm: Gąsienice odżywiają się róznymi gatunkami przytulii (Galium)
wędrówki: Motyle przylatują do nas z południa Europy w połowie maja i po złożeniu jaj giną, natomiast nowe pokolenie po wylęgu z poczwarek odlatuje w okolicy drugiej połowy września na południe.
Motyle potrafia migrowac na bardzo duże odległości: z południowej Europy sa w stanie dotrzeć aż do Skandynawii.

rozwój: Z jaj złożonych w maju przez samicę pojedynczo na kwiatach lub pąkach roślin żywicielskich wylęgają się młode gąsieniczki barwy zielonkawej. Barwa ta utrzymuje się przez wszystkie stadia gąsienicy. Ponadto na ciele gąsienic znajdują się białe kropki oraz podłużne białawe linie ciągnące się po bokach ciała. Przepoczwarzenie następuje w kolebce glebowej w połowie lata i po kilkunastu dniach z poczwarek wychodza nowe motyle, które po pewnym czasie odlatują z naszego kraju na południe Europy. W naszych warunkach klimatycznych ten gatunek nie zimuje w żadnym stadium. Na wiosnę następnego roku pojawiają się kolejni przybysze z południa.

literatura:

Buszko Jarosław – Klucze do oznaczania owadów Polski, Część XXVII, Motyle – Lepidoptera, zeszyt 59, Zawisaki – Sphingidae (1992)
Heintze Jerzy – Motyle Polski. Atlas. (1990)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.