Kultura łużycka

Kultura występująca na terenach: Łużyc, Polski, Słowacji północnych Moraw i części Ukrainy, między 1300 a 400 p.n.e. Nazwa jej pochodzi od cmentarzyska w miejscowości Hallstatt w Austrii).

W okresie tym powstały potężne grody budowane w miejscach z natury obronnych (wyspy i cyple na jeziorach, wyniosłe wzgórza) nieraz znacznym nakładem sił i środków. Przebadano ich dotychczas wiele, jednak najlepiej poznanym jest nadal gród w Biskupinie, gdzie w torfie doskonale zachowały się drewniane konstrukcje obwałowań, falochronu, domostw i ulic. Z tego okresu pochodzą również takie znaleziska jak wisiorki, igły, szpile, szydła, noże, groty, bransolety.
Na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej kultura łużycka, posiada kilkaset stanowisk głównie z jej późnego okresu wkraczającego w epokę żelaza (700-400 lat p.n.e.). Są to cmentarzyska z Brzoskwini, Baczyna (największe liczące ok. 400 grobów), Brzezia i Krakowa-Mydlnik wskazuje na skupiska osadnicze, a także stanowiska jaskiniowe, m.in. Wierzchowska Górna, Okopy oraz na grodzisku w Mnikowie z ok. 500 roku p.n.e. hipotetycznie traktowane, jako schronienie ludności z pobliskiego Baczyna.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.